Opublikowano Dodaj komentarz

Bipedalism (the ability to walk on two legs)

Mnóstwo ptaków i zwierząt stąpało po tym mokrym „cemencie”, pozostawiając w nim swoje ślady. Wśród nich szły dwa hominidy Australopithecus afarensis, jeden duży, a drugi mały, obok siebie. Ten większy niósł zapewne coś ciężkiego, gdyż pozostawił po sobie głębsze wgłębienie z jednej strony. Być może była to matka niosąca dziecko.

Potem Sadiman wybuchł ponownie, pozostawiając kolejną warstwę popiołu i zapieczętowując ślady stóp na przyszłość. Erozja trwająca miliony lat w końcu odsłoniła odciski stóp, które zostały odnalezione przez naukowców współpracujących z Mary Leakey. Zostały one wydobyte w 1978 roku.

Odciski stóp nie są w pełni ludzkie i mają cechy małpopodobne, w tym lekko rozbieżny duży palec u nogi. Naukowcy zakładają, że zostały one wykonane przez Australopithecus afarensis, ponieważ są to jedyne hominidy reprezentowane w zapisie kopalnym w Afryce Wschodniej dla tego okresu.

Skamieniałe odciski stóp sprzed ponad 3 milionów lat mówią nam, że nasi przodkowie chodzili wyprostowani, tak jak my.

Jak zaczął się dwunożny tryb życia?

Istnieją różne teorie na temat tego, kiedy nasi przodkowie zaczęli chodzić w pozycji wyprostowanej, ale popularny pogląd głosi, że być może około 7 milionów lat temu wczesne hominidy zaczęły dostosowywać się do klimatu, który globalnie się ochładzał.

Ogromne połacie lasów deszczowych w Afryce były zastępowane sawanną i płatami lasów, co wymagało od wspinających się na drzewa małp człekokształtnych większej wprawy w chodzeniu po lądzie.

Nasi przodkowie, którzy zapuszczali się na sawannę, byli nagradzani korzeniami, krzewami i okazjonalnymi padlinami zwierząt, dzięki czemu ci, którzy chodzili na dwóch nogach, mieli większe szanse na przeżycie.

Skok z drzew na ląd nie był tak duży, jak niektórzy mogliby to widzieć. Niektóre struktury anatomiczne wczesnych hominidów mogły już być wstępnie przystosowane do dwunożności podczas wspinania się na drzewa i poszukiwania owoców.

Zalety

Zalety, jakie przyniósł dwunożność, sprawiły, że wszystkie przyszłe gatunki hominidów będą nosić tę cechę.

Dwunożność pozwoliła hominidom całkowicie uwolnić ramiona, umożliwiając im wytwarzanie i używanie narzędzi w sposób wydajny, poszukiwanie owoców na drzewach i używanie rąk do manifestacji społecznej i komunikacji. Mogły też widzieć dalej ponad trawą sawanny – ale to również mogło być wadą, gdyż drapieżniki mogły je łatwiej dostrzec.

Dwunożne hominidy mogły spędzać więcej czasu na żerowaniu i padlinie na otwartej sawannie, gdyż ich ciała byłyby narażone na mniej światła słonecznego stojąc w pozycji pionowej.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *